نمی دانم چه بگویم؟ قلبم در حال انفجار است٬ ای کاش این فیلم را فردا در صبحگاه نیروی انتظامی پخش می کردند٬ ای کاش برادران بسیجی می دیدند!

از نیمه شب گذشته و چندین بار چشمانم را بستم که بخوابم٬ اما ندا نگاهم می کرد٬ بغض گلویم را می فشارد٬ شروع به نوشتن کردم٬ اشک مجال نوشتن نمی دهد. آخر به کدامین گناه؟ کجای دنیای متمدن گلوله جواب فریاد دختریست که فقط سوال می کند "رای من کجاست؟" 

ندا جان٬ می دانم که روحت از بالای ابرها دارد به شهر کثیف و نامرد ما نگاه می کند و لبخند می زند٬ اما بدان که نگاهت جاودانه شد.

آی مردم٬ فکر کنید که چرا اینگونه شد٬
که آیا این حق است؟
آیا این اسلام است؟
آیا این ایران است؟
آیا ما غیرت داریم؟
آیا ما انسانیم؟؟؟؟؟؟؟

ندا لحظاتی بعد از اینکه گلوله بر تن معصومش می نشیند هنوز نمی داند چه می گذرد به اطراف می نگرد٬ در این لحظه می بیند که کسی در حال فیلم گرفتن از اوست و آنگاه است که با دوربین حرف می زند٬ نگاهی که شاید در سه ثانیه یک کتاب نوشت و پس از آن روح ندا پرواز کرد.

آه٬ بنازم به مرامتان٬ بنازم به مردانگیتان٬ بنازم به اقتدرتان برادران انتظامی و بسیج. در شهری که کسی جرات ندارد ماشینش را بدون دزگیر ده دقیقه رها کند شما اقتدارتان را به رخ جوانان بی گناه می کشید؟

ندا جان راهت ادامه خواهد داشت و به مدد خدا٬ این دروغگوی بزرگ که برای رسیدن به قدرت دستش به خون تو آغشته شده را به زیر خواهیم کشید.

همه با هم نام ندا صابری را در قلبهامان که دقیق ترین تاریخ نگار است ثبت کنیم

همه جا کفر و دروغ          همه جا ظلم و ستم
چهره مــردم شـهــر          هــمــگــی آیــه غــم

در جـواب یــک نــدا           خلقی آمد به خروش
گفت هان ای زن و مرد          جــامــة رزم بپوش
روز قیام است و جهاد          کشتن دیو  بد نهاد
رسالت محمد است           هر دو جهان هر دو بهار
خلق بیدار شدند                همه آمادة جنگ
سینه‌ها مثل سپر                جلوی تیر و تفنگ
هـمـه آمــادة رزم            بی هراس از غم نان
نقش بست روی زمین           خون هر پیر و جوان
کز آزادی خلق             شد قیام زن و مرد
نه مسلسل نه تفنگ             چارة کار نکرد
رمز پیروزی خلق          عزم چون آهن و گرز
دین خون شهدا             همه بر گردن ماست
الله الله تو پناهی بر ضعیفان یا الله